◊ Aparte: Høgt og lågt i Salhus

Som alltid fann me mykje som ikkje hadde så mykje med portar å gjera, men likevel kunne gjera seg på bilete. Det er tid for aparte frå Salhus.

Salhus har EI levande verksemd, cateringfirmaet Lekkerbisken.
Dei har okkupert dei fleste gode parkeringane i sentrum. 

Salhus har fleire leikeplassar. Her er den moderne, han
har to apparat + sandkasse. Me prøvde apparata. 

Ida tittar fram frå eit spanande leikehus. Kanskje endå
meir spanande om du er lægre enn ein meter. 

"Skrik" i arbeidarstroket, over eit friskt bekkefar.

Ein skinnsofa står ute på verandaen til spott og spe.  

Godt med eit handtak for dei gamle! Dette var tilrettelagt for dei mest krokrygga.

Nokon har låst att dette røyret med hengelås,
så det løyner nok noko viktig.

På leikeplassen i arbeidarstroket hadde dei berre
 metallstenger å by på, men gleda var likevel stor!

Lett jogg ved bekken. I bakgrunnen er Salhus trikotasjefabrikk, med fin skorstein.  

Konfirmasjonsbilete i ein bassenggrøn hus- og trappekonstruksjon.
 Merk den dekorative svana i bakgrunnen.
Hagedekor kan dei, salhusstrilane!

Det mest spanande huset i Salhus, er denne levninga frå 50-60-talet.
Me anar ikkje kva det kan ha vore, kanskje ein særs alternativ blomebutikk.  

Det er eit vindauge inne i vindauget, dekka med 70-talsstoff.
I karmen ligg det falma, falske blomar.

Ida dokumenterer og er noko skeptisk. 

Dekorativ grus og ein styrta plastblom låg framføre døra.
(Her har Ida lyft opp blomen, for ho syntest synd på han).

Kombinasjonen grøn + raud på hus, fylgjer oss vidare til dette huset.
Dei har også kanon, fyrtårn, englar, vindmøller og ein falsk dekorbrunn i hagen. 

Freistnad på å fotografera vindmølla. Forvirrande frittståande hekk kan også skimtast.  

Avslutningsvis snakka me litt med katten. Han er varast i garden.

≡ Synfaring i Salhus: Salhusvinskvetten

Ein fager vårdag i april var det omsider duka for ei ekte portvinssynfaring, vel å merka utan vin. (Han tok me etterpå, i fylgje med kvart vårt stykke fyrstekake. Meir om det sidan.) Det var to år sidan siste ordinære synfaring, så dette var me spente på. Kom me til å finna portar, etter så lang tid utan øving? Har dei i det heile teke portar i Salhus? Me la i veg med godt mot.

Hu hei, kor det går! Ida er klar for synfaring.

Tunge bakkar i Salhus. Framleis ingen port å sjå.

Den fyrste port me syna fekk, den hadde gjerde og ikkje hekk. 

Ein heller keisam port, men spanande hagepynt i bakgrunnen.
Klikk på biletet for større versjon.

Ane dramatiserer porten sitt estetiske uttrykk, eller rettare sagt,
portalen sitt estetiske uttrykk. Terminologien er på plass!

Etter mykje bal med biletutsnitt og handplassering, fekk me teke dette biletet
 av Nordhordlandsbrua, eller som me likar å seie: ein falsk port for båtar. 

Ida latar som ho ser på busstidene for å ikkje vekkja unødig merksemd i nabolaget.
Spenstig gjerdematerialevariasjon.

Det står ein friar uti garden der det er mindre variasjon i gjerdemateriale.
Hagen er rotete, og representativ for stroket. På tide å rydda, Salhus sentrum.

Ein nærast usynleg port i froskeperspektiv.

Vegen var privat, så Ane torde ikkje gå heilt fram til porten.

Her skjer det mykje, men det er ein mest utilgjengeleg port der nede, mellom
 dei pjuskete trea. Interessant og frittståande terassekonstruksjon ytst til venstre.

Freidig posering framfor halvopen port (med alarm-åtvaring på gjerdet).

Endå freidigare posering. Kva gjer ein ikkje for eit godt bilete?

Me vel å kalla dette ein port, og det er sjølvaste byporten til Salhus om ein kjem sjøvegen.
Det er det ingen som gjer lenger, men bommen er like velhalden som han var i 50-åra.

Det skyar til føre ein fager smijarnsport ved Salhus kai. 

Ane poserer som ein femåring attmed ein klassisk kvit port i eit harmonisk nabolag.

Her er det mykje å ta inn: smalt gult hus, matchande blomar og joggesko,
nivådelt grusveg og ein litt keisam metallport - ikkje smijarn, i alle fall. 

Då me kom på at me hadde gløymt å dramatisera portane sitt estetiske
uttrykk, gjorde Ane eit halvhjarta forsøk. Merk hønene på portstolpane.

Ein barnleg port, til ein leikeplass me kjem attende til i aparte-innlegget frå turen.

Ida dramatiserer porten sitt estetiske uttrykk.

Mykje bra nynorskbruk ved Kveldheim gjorde at denne kom
med, trass i at han ikkje er ein ekte port - berre ein portal.

Port med eiga bru. Spanande kameraføring!

Høgtidssamt med bakgrunnsflagg og ein ganske luftig port.

Ane veivar med armane framfor porten til nokon ho kjenner
såvidt (men som ho håpte ikkje skulle koma ut nett då).

Ida peiker så godt ho kan mot ein liten port der oppe.
Vindmøller i hagen er ein trend her i nabolaget. 

Vel heime med fiin gammel portviin! Me hugsa ikkje heilt korleis
det smakte, men frykta det verste.

Det var ikkje så ille som det ser ut her. 

Det høver kanskje best å drikka portvin i
bestefarsstol med heimesydd kattepute. 

Me var overraska over mengda portar i Salhus, men kanskje ikkje over nivået. Her var det mykje å henta når det gjeld utforming og materialval, samt tilpassing til omgjevnadene. Mange hadde skjemt ut gode portar med å ha uhøveleg stygge hagar bakom. Me gler oss til neste tur, kven veit kvar portvinsferda går.